สงครามนางฟ้ากับโลกออนไลน์

0

เชื่อว่าหลาย ๆ ท่านที่ชื่นชอบละครหลังข่าวทางช่อง5 ทุกวันจันทร์-พฤหัส ไม่เว้นแม้แต่ที่ทำงานของพวกผมที่อยู่หน้าสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง5 (มุกแป๊กช่วยขำหน่อยครับ)ก็ยังติดตามกันอยากมากมายจนทุกเช้าก่อนทำงานต้องมีเสียงจ๊อกแจ๊ก ๆ สอบถามกันตอนหน้าเป็นอย่างไง นางเอกจะเป็นอย่างไงต่อไป ใจจริงอยากจะตะโกนบอกออกไปอยากรู้ก็ข้ามถนนไปถามฝั่งตรงข้ามสิครับ

แต่น้อยคนจะรู้ต้นกำเนิดสงครามนางฟ้ามาจากไหนแต่ สำหรับคนที่เป็นชาว Pantip.com คงรู้ว่า “สงครามนางฟ้า” เป็นละครที่ดัดแปลงมาจากกระทู้สุดฮิตของโต๊ะสวนลุมพินีที่เจ้าของกระทู้ใช้ล็อคอินว่า “แอร์กี่? โพสต์เรื่องนี้ไว้เมื่อ 2 ปีที่แล้ว กระทู้แรกที่เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามนางฟ้าในวันนี้มาจากกระทู้ที่ใช้ชื่อว่า “ชีวิตรันทด เรื่องจริงผ่านคอม” ที่คุณแอร์กี่ค่อยๆ โพสต์ประสบการณ์ของเธอสมัยที่เป็นแอร์โฮสเตสสาวสวยที่เข้าไปอยู่ในวังวนความรักความลวง

ประโยคที่นำพาผู้ท่องเว็บเข้าไปในโลกของคุณแอร์กี่ คือ

. . .

นี่คือเรื่องราวชีวิตของฉันที่วันนี้อยากเล่าให้ชาวพันทิปฟัง

อาจจะยาว ถ้าไม่ชอบ ผ่านไปเลยค่ะ

ยี่สิบกว่าปีที่แล้ว

ฉันเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยรัฐที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆแห่งหนึ่ง

ด้วยความที่ฉันชอบภาษาอังกฤษและเคยได้ทุนเอเอฟเอสไปอยู่อเมริกาหนึ่งปี

ฉันจึงไปสมัครเป็นแอร์ที่สายการบินบ้านเรานี่เอง

ที่นั่นคือจุดเริ่มต้นความสุขที่สุดในชีวิต

ความทุกข์ที่สุดในชีวิต

รวมถึงความขมขื่นยาวนานที่ต่อเนื่องมาจนวันนี้ที่ฉันเข้าสู่วัยทองแล้ว

. . .

สตอรี่ของคุณแอร์กี่ในพันทิปเวลานั้นฮอตสุดขีด ! ด้วยเนื้อเรื่องที่ชวนติดตาม สำนวนภาษาทันสมัยอ่านได้ทุกเพศทุกวัย อ่านแล้วนึกหน้าตัวละครตามไปด้วยได้ จึงไม่แปลกที่กระทู้นี้มีแฟนคลับรอคอยอยู่หน้าจอคอมพ์คอยกด F5 รีเฟรซหน้าจอรออ่านชนิดไม่หลับไม่นอน

ผมได้เข้าไปอ่านกระทู้อยู่บ้างจาก Link ที่เพื่อนส่งมา มันเป็นประสบการณ์การอ่านเรื่องยาวที่ทำให้ผมนึกถึง เรื่องสั้นในนิตยสารสมัยก่อนที่ชอบลงท้ายว่า ?โปรดติดตามตอนต่อไปในฉบับหน้า? แต่หนนี้เนื้อเรื่องย้ายจากหน้ากระดาษไปสู่โลกไซเบอร์แทน

รวมแล้วคุณแอร์กี่เขียนกระทู้ “ชีวิตรันทด เรื่องจริงผ่านคอม” จำนวน 16 ตอน บวกกับบทส่งท้ายอีก 1 ตอน (ที่อธิบายตัวละครต่างๆ ในเรื่อง เข้าไปอ่านได้ที่http://board.dserver.org/s/seurkayeng/00000476.html หรือ airkyfc.com)

ถ้าจำไม่ผิดตลอด 2 เดือนนั้นกระทู้ของคุณแอร์กี่มีผู้เข้าชมเป็นแสนครั้ง บางครั้งถึงขั้นเสิร์ฟเวอร์ล้มเลยก็มี ด้วยเหตุผลนี้เองที่ส่งให้จนชื่อ ?แอร์กี่?ติดอันดับคำที่ชาวพันทิปเสิร์จหามากที่สุดใน โปรแกรม Smart Search ในรอบปี 2548- 2549

เรื่องนี้เหมือนเป็นกรณีศึกษาเบิกทางให้ผู้ท่องเน็ตรายอื่นอยากเขียนระบายความในใจของตัวเองออกมาในที่สาธารณะบ้าง เพราะเวลาต่อมาก็มีกระทู้ของคุณเซ็งเป็ดที่ว่าด้วยทำนอง ?เพื่อนกูรักมึงว่ะ? เรื่องนี้ก็เป็นกระทู้ซีรีย์ที่มาแรงติดลมบนพอๆ กัน

ตอนนั้นผมได้ติดตามอ่านเรื่องของคุณแอร์กี่ ก่อนที่จะได้ตามอ่านเรื่องของคุณเซ็งเป็ดตามลำดับ ใกล้เคียงกัน ก็ตามดูซีรีย์ญี่ปุ่นเรื่องฮิต ?Train Man แชทรักหนุ่มรถไฟ? หรือ Densha Otoku ที่เนื้อเรื่องว่า ยามาดะ หนุ่มเนิร์ดที่เกิดไปแอบปิ๊งสาวสวยไฮโซ แล้วนำเรื่องราวมาปรึกษาเพื่อนๆ ที่เป็นคอมมูนิตี้บนอินเตอร์เน็ต สำหรับการให้กำลังใจและรับฟัง

สิ่งหนึ่งที่ 3 เรื่องนี้เหมือนกัน คือ ผู้เล่าใช้อินเตอร์เน็ตเป็นสถานที่ ตัวละครมีความอัดอั้นตันใจอยากระบายความในใจถึงประสบการณ์ส่วนตัวในที่สาธารณะ จนมีแฟนเบสติดตามอย่างเหนียวแน่น และในที่สุดมันก็กลายเป็นเรื่อง Talk of The Town ที่ถูกถ่ายทอดไปสู่หนังสือ ละคร และภาพยนตร์

ผมเชื่อว่านี่คือ เทรนด์ของเรื่องเล่าสมัยใหม่ที่จะเกิดขึ้นโดยมีโลกไซเบอร์เป็นศูนย์กลางก่อน โดยคนกลุ่มเล็กๆ ค่อยๆ สัมผัสรับรู้ แล้วมันก็จะถูกขยายให้โตขึ้นจนกลายเป็นเรื่องที่แมส

น่าแปลกนะครับที่ปัจจุบันมีเรื่องส่วนตัวของผู้คนกระจัดกระจายอยู่ในเว็บไซต์ต่างๆ ผ่านการเขียนไดอารี่ออนไลน์ที่พัฒนามาเป็นไลฟ์สไตล์ของหนุ่มสาวสมัยนี้ที่ตัวเจ้าของไดอารี่เองอยากให้มีผู้เข้ามาอ่านเยอะๆ

การเขียน ?Diary? ถูกเปลี่ยนจากเดิมที่ ?เขียนคนเดียว อ่านคนเดียว? มาสู่ ?การเขียนคนเดียว แต่อ่านหลายคน จนบางเรื่องกลายเป็นละครที่โด่งดังโครมครามทั่วบ้านทั่วเมือง?
อย่างน้อย สำหรับมือใหม่เรื่องคอมธุรกิจ กรณีน่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับนักเขียน Blog ทั้งหลายว่ายิ่งคุณมีคอนเท้นที่น่าสนใจมากเท่าไร คนที่เข้าดูเว็บไซต์ของคุณก็ยิ่งเยอะมากเท่านั้น
ลองนำกรณีนี้ไปศึกษากันนะครับ

Comments

comments

Share.

About Author

ทีมงาน MarketingByte.com ที่คอยเจาะลึก วิเคราะห์ หาข้อมูลต่างๆ มาเพื่อบริการข้อมูลด้านการตลาดออนไลน์เพื่อคนไทย ติดตามเราทาง Social Media : www.facebook.com/marketingbyte หรือ www.twitter.com/mktbyte

Leave a Reply

%d bloggers like this: